اخبار

فیلمی از روند آماده‌سازی فضانوردان ناسا


 

سازمان فضایی آمریکا(ناسا) فیلمی از روند آماده‌سازی فضانوردان را برای انجام ماموریت در ایستگاه فضایی بین‌المللی منتشر کرده است. به گزارش ایسنا و به نقل از ناسا، در این فیلم که یک دید 360 درجه و مشابه واقعیت مجازی به بیننده می‌دهد، فضای آموزش آزمایشگاه NBL ناسا در تگزاس را نشان می‌دهد که فضانوردان با استفاده از لباس فضانوردی در محیط استخر قرار می‌گیرند تا بتوانند در وضعیت مشابه بی‌وزنی ایستگاه فضایی بین‌المللی قرار بگیرند. ایستگاه فضایی بین‌المللی (International Space Station)  یک ایستگاه فضایی است که با مشارکت بیش از ۱۵ کشور ساخته شده است.  این ایستگاه در مدار نزدیک زمین و در ارتفاع ۳۳۰ تا ۴۳۵ کیلومتری از سطح زمین در حرکت است. سرعت آن در مدار برابر 27 هزار و 700 کیلومتر بر ساعت است، که به این ترتیب روزی ۱۵ بار به دور سیاره زمین گردش می‌کند.  بیشتر بخش‌های اصلی این ایستگاه فضایی ساخته شده اما تا سال‌های پایانی دهه کنونی چند بخش جدید به آن افزوده خواهد شد. پس از تکمیل، ایستگاه فضایی بین‌المللی ۴۵۰ تُن وزن خواهد داشت، و ۱۲۰۰ متر مکعب فضای کار، پژوهش و زندگی برای فضانوردان فراهم خواهد آورد. ایستگاه فضایی بین‌المللی سومین شی نورانی در آسمان است که با چشم غیرمسلح دیده می‌شود. این ایستگاه محصول همکاری مشترک سازمان ناسا، سازمان فضایی روسیه، سازمان فضایی اروپا، سازمان فضایی ژاپن، و سازمان فضایی کانادا است. سازمان فضایی برزیل از طریق همکاری با ناسا با این برنامه مشارکت می‌کند. سازمان فضایی ایتالیا، هم به عنوان یک عضو فعال در سازمان فضایی اروپا، و هم بطور مستقل در برنامه ایستگاه فضایی مشارکت می‌کند. سازمان فضایی چین نیز علاقه خود را برای پیوستن به جمع مشارکت‌کنندگان، به ویژه از طریق همکاری با سازمان فضایی روسیه اعلام داشته است.

ایستگاه فضایی بین‌المللی در حقیقت ترکیبی از چندین پروژه فضایی است که قبلاً توسط کشورهای مختلف برنامه‌ریزی شده بود. فضانوردان مستقر در ایستگاه فضایی عبارتند از: 1- "الکساندر الکساندرویچ میسورکین" (Alexander Alexanderovich Misurkin) خلبان و مهندس پرواز ۳۹ ساله روسی و عضو آژانس فضایی روسیه است. وی فعالیت‌های فضایی خود را از سال ۲۰۰۶ آغاز کرده است و در ماموریت‌های ناوگروه اعزامی ۳۵/۳۶ حضور داشته است و اولین پرواز کمتر از 6 ساعت را به ایستگاه فضایی تجربه کرده است. پیش از آن رسیدن فضاپیماها به ایستگاه فضایی حدود دو روز طول می‌کشید. 2- "مارک توماس وانده‌هی" (Mark Thomas Vande Hei) سرهنگ دوم سابق ارتش آمریکا و استادیار فیزیک در آکادمی علوم نظامی ارتش آمریکا بوده است. وی اکنون ۵۰ ساله بوده و حدود ۱۱ سال است که در "سازمان فضایی آمریکا" (ناسا) به عنوان مسئول برقراری ارتباط با ایستگاه فضایی بین‌المللی مشغول به کار بوده است و این اولین ماموریت فضایی وی محسوب می‌شود. 3- "جوزف مایکل آکابا" (Joseph Michael Acaba) فضانورد ۵۰ ساله عضو ناسا است که اولین فضانورد این سازمان با اصالت پورتوریکویی محسوب می‌شود. وی یک معلم و متخصص در حوزه زمین‌شناسی است و با ۵۰ سال سن سابقه ۶ سال خدمت در نیروی تفنگداران دریایی آمریکا با درجه سرجوخگی را در کارنامه خود دارد. او در سال ۲۰۱۲ در قالب ناوگروه اعزامی ۳۱/۳۲ به مدت چهار ماه به عنوان مهندس پرواز در ایستگاه فضایی بین‌المللی مشغول به خدمت بوده است. 4- "سرگی ریازانسکی" که عضو آژانس فضایی روسیه است و پیش از این در چند ماموریت فضایی از جمله ماموریت "ناوگروه اعزامی ۳۷/۳۸" در ایستگاه فضایی بین‌المللی حضور داشته است که مربوط به سال ۲۰۱۳ بوده و در آن به راهپیمایی فضایی نیز پرداخته است. وی ۴۳ ساله است و در بیوشیمی نیز متخصص است. 5- "پائولو نسپولی" که عضو "آژانس فضایی اروپا" (ایسا) است و پیش از این در ماموریت "ناوگروه اعزامی ۲۷/۲۸" در ایستگاه فضایی بین‌المللی حضور داشته است. وی ۶۰ ساله است و عضو ارتش ایتالیا نیز بوده است. 6- "راندالف برسنیک" که عضو "سازمان فضایی آمریکا" (ناسا) است و تجربه انجام ماموریت با شاتل "آتلانتیس" را در سال ۲۰۰۹ در کارنامه خود دارد. وی همچنین سرهنگ خلبان نیروی دریایی آمریکاست و ۴۹ سال سن دارد. "برسنیک" با آغاز ماموریت "ناوگروه اعزامی ۵۳" به عنوان فرمانده ایستگاه فضایی بین‌المللی در حال فعالیت است.

                                                                                                                                86963

ایسنا

جدیدترین تصاویر رصدخانه اشعه ایکس ناسا

رصدخانه اشعه ایکس "چاندرا" سازمان فضایی آمریکا(ناسا) تصاویری از اهداف رصدی خود منتشر کرده است. به گزارش ایسنا و به نقل از ناسا، "سحابی سیاره‌نما" (planetary nebula) نوعی سحابی منتشر شونده است که از گاز و پلاسما تشکیل شده‌ است و معمولا این نوع سحابی‌ها پس از مرگ ستارگان به وجود می‌آیند. این نام از قرن هجدهم، هنگامی که این سحابی‌ها به علت حلقوی بودن(که خود به خاطر انفجار ستاره‌ است) در تلسکوپ‌های ضعیف به شکل یک سیاره دیده و اشتباه گرفته می‌شدند، به وجود آمده‌ است عمر این سحابی‌ها کوتاه و حدود 10 هزار سال در مقابل با عمر چند میلیون ساله ستاره است. نواحی روشن از گاز یونیده، نه تنها کنار ستارگان تازه متولد شده، بلکه اطراف ستاره‌هایی که آخرین مراحل تحول خود را سپری می‌کنند نیز دیده می‌شود. سحابی سیاره‌ نما عبارت است از یک پوسته گازی به دور یک ستاره آبی داغ و کوچک. در زمان تحول ستاره و در مرحله هلیوم‌سوزی، ممکن است ناپایداری‌هایی بروز کند. برخی ستارگان شروع به تپش می‌کنند، در حالی که در دیگر ستاره‌ها ممکن است تمام اتمسفر بیرونی به فضا پرتاب شود. در حالت اخیر، یک پوسته گازی که با سرعت 20 تا 30 کیلومتر بر ثانیه در حال انبساط است اطراف یک ستاره کوچک و داغ(دمای 50 هزار تا 100 هزار درجه کلوین) تشکیل خواهد شد. در اولین تصویر ناسا تصویر یک سحابی سیاره‌نما را در فاصله 5000 سال نوری را منتشر کرده است که شعاع آن 100 برابر منظومه شمسی بوده و آینده خورشید را نشان می‌دهد. دمای این سحابی به سه میلیون درجه سانتی‌گراد می‌رسد. در دومین تصویر ناسا تصویری از یک ابر الکترونی در حال محو شدن را منتشر کرده است که پس از برخورد دو کهکشان بزرگ با یکدیگر مجددا انرژی خود را بازیافته است. این ابر الکترونی 1.6 میلیارد سال نوری از زمین فاصله دارد. سومین عکس ناسا بقایای یک ابرنواختر را نشان می‌دهد که "تیکو"(Tycho) نام دارد و اولین بار در سال 2000 رصد شده است و براساس اعلام ناسا نسبت به اولین رصد صدها میلیارد کیلومتر گسترش یافته است. ابرنواختر به وضعیتی از یک ستاره بسیار بزرگتر از خورشید اطلاق می‌شود که پس از انفجار یک ابر عظیم و درخشان از گاز را تشکیل می‌دهد که با از دست دادن انرژی خود کم‌کم محو می‌شود. پرجرم‌ترین ستاره‌های عالم، زندگی خود را با انفجاری عظیم به نام ابرنواختر به پایان می‌برند. یک ابرنواختر زمانی رخ می‌دهد که یک ستاره در حال مرگ شروع به خاموش شدن می‌کند. آن گاه به طور ناگهانی منفجر شده و مقدار بسیار زیادی نور تولید می‌کند و در پس خود یک هسته کوچک نوترونی به جای می‌گذارد. نوترون سنگین‌ترین ماده در فضا است. مقداری نوترون به اندازه یک سر سوزن می‌تواند هزاران تن جرم داشته باشد. ستاره ماده خود را به سوی فضا پرتاب می‌کند و ممکن است درخشندگی آن چند روزی از کل یک کهکشان هم بیشتر باشد. هنوز هم می‌توان بقایای درخشان ستاره‌های منفجر شده را که صدها یا هزاران سال پیش از هم پاشیده‌اند، دید. در کهکشان خودمان به طور میانگین در هر قرن یک یا دو ابرنواختر رخ می‌دهد که برخی از آنها نیز در پس غبار کهکشان پنهان می‌شوند. آخرین ابرنواختر قطعی که در راه‌شیری دیده‌ شد، ابرنواختر کپلر در سال ۱۶۰۴ میلادی بود. اما اخترشناسان، به‌خصوص رصدگران آماتور، تعداد بسیار بیشتری را در دیگر کهکشان‌ها یافته‌اند. در عمل تشکیل یک ابرنواختر به معنای پایان زندگی یک ستاره است.p>

86962

ایسنا

 یک فیزیکدان آلمانی ارائه کرد، نسل جدید ترمز فضاپیماها در سفرهای دوردست


 

یک فیزیکدان آلمانی در مقاله‌ای از طرحی به نام "بادبان مغناطیسی" صحبت کرده که می‌تواند برای سفرهای دوردست فضایی از جمله آلفا قنطورس مورد استفاده قرار بگیرد. به گزارش ایسنا و به نقل از گیزمگ، نزدیکترین ستاره به زمین ستاره آلفا قنطورس است که چهار سال نوری از زمین فاصله دارد اما با این وجود در حال حاضر امکانات بشر برای سفر به این منظومه کافی نیست و یک سفر به آنجا با امکانات امروز دهها هزار سال به طول خواهد انجامید اما پروژه‌هایی برای ارسال فضاپیماهای بدون سرنشین کوچکی وجود دارد که بتوانند ظرف 20 سال به آنجا برسند. آلفا قنطورس یک ستاره دوتایی است که به همراه کوتوله سرخ پروکسیما قنطورس  که بسیار کم‌نورتر است یک سامانه سه‌گانه را تشکیل می‌دهد. این سامانه، از همه ستاره‌ها به منظومه خورشیدی ما نزدیک‌تر است و با چشم غیرمسلح به صورت چهارمین ستاره درخشان آسمان شب دیده می‌شود. احتمال می‌رود که پروکسیما قنطورس توسط میدان گرانشی دو ستاره دیگر محدود شده‌ باشد. فاصله آلفا قنطورس از خورشید ۴٫۳۷ سال نوری است. شعاع آلفا قنطورس A ۲۳ درصد از خورشید بیشتر است و چگالی آن نیز ۱۰ درصد بیشتر از خورشید ما است. ستاره دوتایی آلفا قنطورس، از دو ستاره A و B تشکیل شده که حدوداً هر ۸۰ سال یک‌بار گرد مدار خود می‌گردند. فاصله ستاره A از ستاره B در حدود ۲۳٫۷ واحد نجومی است که قابل مقایسه‌ با فاصله سیاره اورانوس از خورشید است. البته این فاصله، میانگینی از فاصله دو ستاره A و B است و به خاطر مدارهای بسیار ناهم‌مرکز این دو پیکر آسمانی، فاصله آن‌ها نسبت به هم میان ۱۱ تا ۳۵ واحد نجومی نوسان می‌کند. به خاطر نزدیکی زیاد این دو ستاره به هم، ناحیه‌ای کوچک، در حدود دو واحد نجومی، میان‌شان وجود دارد که در آن گردش مداری حالتی پایدار دارد و بنابراین احتمال وجود سیارات در آن هست. این فاصله کم هم‌چنین باعث می‌شود که غول‌های گازی نتوانند در آن شکل بگیرند. ناحیه «زیست‌پذیر» رجل قنطورس نیز در همین محدوده قرار گرفته و شرایط در آن به‌گونه‌ای است که وجود موجودات زنده در آن را نمی‌شود منتفی فرض کرد و پژوهش‌ها و رصدهایی که تاکنون انجام شده هنوز موفق به یافتن سیاره‌ای پیرامون این سامانه ستاره‌ای نشده‌ است اما شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای نشان می‌دهد که احتمال وجود یک سیاره در فاصله ۱٫۱ واحد نجومی (۱۶۰ میلیون کیلومتری) ستاره آلفا قنطورس B، زیاد است و مدار چنین سیاره‌ای می‌تواند دست کم در مدت ۲۵۰ میلیون سال پایدار بماند. یک فیزیکدان تئوری آلمانی طرح جدیدی موسوم به "بادبان‌های مغناطیسی" ارائه کرده‌ است که می‌تواند برای تنظیم سرعت فضاپیماهای دوردست مورد استفاده قرار بگیرد. در سال گذشته یک پروژه بزرگ برای سفرهای فضایی دوردست به رهبری استفن هاوکینگ فیزیکدان مطرح، مارک زاکربرگ موسس فیسبوک و یوری میلنر کارآفرین روسی آغاز شد و طرح‌های متعددی برای ارسال فضاپیماهای کوچک به منظومه‌های ستاره‌ای رونمایی شد. در تکنیک‌های تئوری مطرح شده در این پروژه، از نانوفضاپیماهایی استفاده می‌شود که می‌توانند به سرعت‌هایی در حدود 20 درصد سرعت نور برسند و سفرهایی که چندین هزار سال طول می‌کشند در عرض چند دهه انجام دهند. چالشی که در برابر این فضاپیماهای کوچک و فوق سریع وجود دارد این است که بدون سیستم‌های ترمز کارآمد، متوقف کردن این فضاپیماها بسیار مشکل است و این نشان می دهد همانطور که سرعت بالا یک ضرورت برای انجام سریع سفرهای فضایی است به همان اندازه سیستم ترمز نیز اهمیت دارد. در فضاپیمای سبک‌وزنی که در محیطی با چگالی فوق‌العاده با سرعت بالای 60 هزار کیلومتر بر ثانیه حرکت می‌کند نیاز به سامانه ترمز قدرتمند بسیار تعیین کننده است. "کلودیوس گراس"(Claudius Gros) استاد فیزیک آلمانی که در دانشگاه گوته فرانکفورت فعالیت می‌کند در مقاله‌ای به توضیح این موضوع پرداخته است که چطور می‌توان با استفاده از بادبان‌های مغناطیسی سرعت این فضاپیماهای نانویی را کنترل کرد. این بادبان‌ها از حلقه ابررسانایی ساخته می‌شود که می‌تواند تا شعاع 50 کیلومتر باز شده و حلقه عظیمی ایجاد کند که میدان مغناطیسی قدرتمندی در مرکز آن به وجود می‌آید و می‌تواند طبق قاعده دست راست در فیزیک نیرویی در خلاف جهت حرکت فضاپیما ایجاد کند و سرعت آن را کاهش دهد. گراس معتقد است با وجود تراکم فوق‌العاده پایین ذرات در این فضا، این روش همچنان کارآمد است و با اینکه چگالی ذرات در حدود 0.005 تا 0.1 ذره در سانتی‌متر مکعب است، می‌توان سرعت فضاپیما را کاهش داد و البته این کاهش به معنای رسیدن به سرعت 1000 کیلومتر بر ثانیه است که همچنان 50 برابر بیشتر از سرعت فضاپیمای "وویجر"(Voyager) است. این طرح می‌تواند برای ارسال میکروارگانیسم‌های زنده به سیارات دوردست نیز مورد استفاده قرار بگیرد تا با استفاده از بادبان مغناطیسی سرعت ورود فضاپیما به جو سیارات کاهش یافته و خطر کمتری میکروارگانیسم‌ها را تهدید کند. این مقاله در Physics Communications منتشر شد.

 

                                                                                                                               86961

ایسنا

 این هواپیما از هوا برق تولید می کند


 

ناسا مشغول بررسی طرح هواپیمایی است که از برخورد جریان هوا به بدنه آن برق تولید می کند. این طرح در ماه های آتی آزمایش می شود. به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ورج، ناسا مشغول ساخت جت مسافری است که از جمع آوری جریان هوایی که با بدنه هواپیما می خورد، برق تولید می کند. در این طرح قدرت پیشرانه هواپیمای مذکور افزایش یافته و از سوی دیگر کارآمدی آن نیز ۱۰ درصد ارتقا می یابد. همچنین در این طرح هواپیما می تواند با مقدار سوخت فعلی مسافت بیشتری را طی کند. طرح اولیه مذکور به نام STARC_ABL  توسط جیم فدلر و جیسون ولسید ارائه شده و ناسا مشغول بررسی آن به عنوان یکی از طرح های آزمایشی X-planes است. این طرح شبیه هواپیماهای معمولی است اما برخلاف نمونه های موجود برای به کار انداختن موتور توربو الکتریک آن به ۳ مگاوات برق نیاز است. موتورهای این هواپیما روی بال ها قرار دارند و ۸۰ درصد نیروی لازم برای بلند شدن هواپیما و ۵۵ درصد نیروی مورد نیاز سفر را فراهم می کنند. بقیه نیروی مورد نیاز توسط یک توربوفن BLI تامین می شود که روی دم هواپیما قرار گرفته است. طرح جدید ماه های آتی آزمایش می شود.

 

                                                                                                                                      19962

خبرگزاری مهر

با بودجه ۴۶ میلیون یوانی؛ چین تونل باد با ۱۰ برابر سرعت صوت می سازد


 

محققان چینی با بودجه ای ۴۶ میلیون یوانی یک تونل باد برای آزمایش های مربوط به ساخت هواپیمای مافوق صوت ساخته اند. باد در این تونل با ۱۰ برابر سرعت صوت حرکت می کند. به گزارش خبرگزاری مهر،  دانشمندان چینی ادعا می کنند در مقایسه با همتایان آمریکایی خود توانسته اند در ساخت هواپیمای مافوق صوت پیشرفت بیشتری داشته باشند.   درهمین راستا آنها یک تونل باد مافوق صوت به نامHyper Dragon ساخته اند که به کارشناسان در ساخت چنین هواپیمایی کمک می کند. آکادمی علوم چین با هزینه ۴۶ میلیون یوان این تونل ۲۶۵ متری را ساخته که باد با ۱۰ برابر سرعت صوت در آن حرکت می کند. دمای باد این تونل به ۳ هزار درجه سلیوس می رسد. این درحالی است که محققان چینی مشغول ساخت یک هواپیمای تجاری هستند که فاصله نیویورک تا پکن را در ۲ ساعت طی می کند.

                                                                                                                                     19961

خبرگزاری مهر

بالا